Gösterişçi tüketimin ve borçlanma histerisinin her yanı sardığı modern çağda, öz medeniyetimizin temeli olan tasarruf ve kanaat kültürüne yeniden sarılmak hayati bir zorunluluktur. Damlayan sudan bereketi, israf edilmeyen bir dilim ekmekten aile huzurunu öğrenmiş bir toplumun evlatları olarak; ayağımızı yorganımıza göre uzatmayı ve üretmeden tüketmemeyi bir yaşam felsefesi haline getirmeliyiz. Tasarruf sadece bireysel bir bütçe yönetimi değil, aynı zamanda milli servetimizi korumanın, geleceğimize güvenle bakmanın ve ekonomik bağımsızlığımızı teminat altına almanın en şuurlu adımıdır.
bu konuyu pek bilmem de geceleri ışığı söndürünce evin içi altın doluyor sanıyordum. Nasıl olsa harcadıkça gökten yenisi yağıyor, neyini biriktireceksin ki.
Ayağımızı yorganımıza göre uzatmayı yeniden öğrenmek, bireysel kurtuluşun ötesinde milletçe ekonomik bağımsızlığımızın da sigortasıdır. Japon toplumunun deprem sonrası gösterdiği dayanışmanın arkasında da yıllarca biriktirdikleri tasarruf bilinci vardır; bizim ecdadımız ise "sakla samanı, gelir zamanı" diyerek bu erdemi nesillere aktarmıştır. bugün gelir seviyemiz ne olursa olsun, küçük birikimlerle başlayan tasarruf alışkanlığı yarınların güvencesidir.
Osmanlı'dan cumhuriyet'e miras kalan "az ile yetinme" anlayışı, aslında en büyük ekonomik güvencelerimizden biriydi. Dedelerimiz kışlık erzakını yazdan hazırlar, bozulan eşyayı tamir ettirir, ayağını yorganına göre uzatırdı. bugün ise tüketim çılgınlığı yüzünden aile bütçeleri daha ayın ortasında eriyor, insanlar tükettikçe tatminsizleşiyor. Tasarruf kültürüne dönmek demek, sadece para biriktirmek değil; kaynaklara ve emeğe saygı duymaktır. bu bilinci çocuklarımıza küçük yaşta vermezsek, geleceğimiz de güvende olmaz.
