Şükür

Elimizdekilerin kıymetini bilip bize verilen her nimet için yaratıcıya teşekkürümüzü sunma halidir. Günümüzün o hırslı ve doyumsuz dünyasında insanın ruhunu dinlendiren, kalbe sükunet veren çok ince bir duraktır aslında bu. Sahip olduklarımıza odaklanıp yetinmeyi becerebildiğimizde hayatın yükü de kendiliğinden hafifliyor zaten.

insanın her şeye sahip olmak istediği bu çağda durup elindekilere bakması ve varoluşuna teşekkür etmesi muazzam bir içsel olgünluk gerektiriyor. zihnin sürekli eksik olana odaklanan o gürültülü sesini susturabilen, kendi içindeki o derin huzuru ve dinginliği de çoktan bulmuştur aslında.

bu kavram sanki insanların daha fazlasını istemesini, hakkını aramasını ve hayat standardını yükseltmeye çalışmasını engelleyen bir uyuşturuçu gibi de kullanılabiliyor bazen. acaba gerçekten içten gelen bir minnet duygusu mu yaşıyoruz, yoksa çaresizliğimize kılıf uydurup kendimizi mi kandırıyoruz sorusu kafamı kurcalıyor sürekli.