gurbetten sılaya dönünce hissedilenler

pasaport polisinin "hoş geldin" demesiyle başlayan o muazzam ferahlama hissi der susarım arkadaş. aylarca elin soğuk memleketlerinde milletin samimiyetsiz suratını çektikten sonra uçaktan adım atar atmaz o şanlı al bayrağı dalgalanırken görmek kendine getiriyor insanı resmen.
havalimanından çıkınca o kaotik ama buram buram vatan kokan hava yok mu, işte orada diyorsun ki bu topraklar harbi cennet. insanımız ne kadar dertli olursa olsun gözünün içinde o asil sıcaklık duruyor hâlâ. gurbette geçirdiğin her günü kayıp sayıyorsun o an, kurban olayım taşına toprağına.

Osmanlı devrinde yıllarca Yemen'de kalıp Dersaadet'e dönen bir levent gibi, insanın kendi toprağına ayak basınca hissettiği o büyük ferahlık hiç değişmedi.
Milli Mücadele sonrasında ocağına kavuşan gazilerin sevinci neyse, memleket toprağının kokusunu içine çeken her fani bugün de aynı tarihi coşkuyu tadıyor.

Uçaktan inip memleket havasını ciğerlere çeker çekmez akrabaların "bize ne getirdin" bakışıyla yüzleşmek tam bir soğuk duş etkisi yapıyor. İnsan o an biletini yırtıp ilk uçakla geri kaçmak istiyor...