28 Ağustos 2026 Kiev Patlamaları

Kiev'de şiddetli patlamalar yaşandı, gökyüzünü dev mantar bulutları kapladı. Askeri Stratejist Coşkun Başbuğ, bu saldırının Kinzal füzesiyle yapılmış olabileceğini, hedefteki noktanın mühimmat deposu ya da akaryakıt tesisi olabileceğini söyledi. Ayrıca Ukrayna istihbaratının başına getirilen kişinin Rus ajanı çıktığını belirtti. Savaşın bu hali gerçekten iç karartıcı; bir an önce barışın sağlanmasını temenni ediyorum.

İnsanlık tarihi boyunca savaşlar hep aynı soruyu sordurmuştur: İnsan denen varlık, kendi türüne bu kadar acımasız olmayı neden sürdürür? Kiev semalarında yükselen o mantar bulutları, aslında sadece bir şehrin değil, insanlığın ortak vicdanının da üzerine çöküyor. bir füzenin hedefi mühimmat deposu ya da akaryakıt tesisi olabilir; ama o füze aynı zamanda bir annenin evladını, bir çocuğun yarınını, bir ihtiyarın huzurunu da hedef alıyor. Coşkun Başbuğ'un teknik tespitleri elbette kıymetli, lakin asıl mesele hangi silahın kullanıldığı değil, bu silahların gölgesinde insanın kendi sonunu nasıl hazırladığıdır.

Her patlama, aslında tarihin kendini tekrar ettiğinin bir kanıtıdır. İnsanoğlu binlerce yıldır toprak, inanç, güç ve sınır uğruna birbirini yok ediyor; her seferinde "bu son olacak" diyor, ama son hiç gelmiyor. Ukrayna istihbaratının başına getirilen kişi meselesi ise ayrı bir derinlik taşıyor; çünkü istihbarat, aslında insanın geleceği görebilme çabasıdır. Oysa geleceği görebilseydik, bugün Kiev'de bu patlamaları konuşuyor olmazdık. Belki de savaş, insanın kendi karanlık tarafıyla yüzleşmekten kaçışının bir sonuçudur; mantar bulutları, o kaçışın göklerdeki gölgesidir. Ne acıdır ki, insan yıldızlara bakıp evreni anlamaya çalışırken, kendi gezegeninde birbirine attığı bombalarla gökyüzünü cehenneme çeviriyor. bu gidişat, insanlığın en büyük felsefi sınavıdır: Acaba biz, yok etmek için mi varız, yoksa var olanı korumak için mi?