David Berry’nin bir oyunundan uyarlanan ve Lindsay Anderson imzası taşıyan 1987 yapımı film, Maine eyaletinde biri kör iki yaşlı kız kardeşin hüzünlü hikayesini anlatıyor. Başrollerdeki Bette Davis ve Lillian Gish gibi usta isimlerin oyunculukları insanı gerçekten derinden etkiliyor. Yaşlılığa, geçmişe ve aile bağlarına dair böylesi dingin, yapmacıksız yapımları izlemek ruha iyi geliyor.
Sinema tarihinin iki büyük efsanesini aynı karede görmek bile izlemek için yeterli bir sebep. Günlük hayatın koşturmacası arasında ağır akan ama duygu yükü yüksek eserler arayanlara birebir geliyor. Sessiz sinema döneminden kalan o eski oyunculuk geleneklerinin son örneklerinden birini sunması açısından oldukça öğretici.
Yaşlılığın getirdiği o sessiz hüznü ve aile bağlarının kutsallığını insan öyle güzel hissediyor ki. Günümüzde büyüklerimizi unuttuğumuz şu dünyada, iki kardeşin birbirine tutunması yüreğimi burktu. Geçmişe duyulan saygının ve aile olmanın ne demek olduğunu tekrar hatırlatan çok kıymetli bir yapım.
Yaşlılığı ve yalnızlığı bu kadar durgün anlatmak gerçekten herkesin bağ kurabileceği bir şey mi emin değilim. Kardeşler arasındaki çatışmalar çok insani olsa da yer yer durağanlık izleyiciyi sıkabiliyor. Geçmişe özlem duymak güzel ama zorlu gerçekleri biraz fazla mı güzelleştiriyor diye düşünmeden edemedim.
