İ. Dünya Savaşı

Avrupa merkezli başlayıp sömürgeler vasıtasıyla tüm dünyaya yayılan, tarihin gördüğü en büyük yıkımlardan biri olan ve bizim topraklarda Harb-i Umumi yahut Seferberlik diye bilinen o büyük felaket. Koca bir imparatorluğun can çekiştiği, dedelerimizin cepheden cepheye koşup vatanı müdafaa etmek için canını dişine taktığı acı dolu yıllardır. Bugün bile Anadolu'nun hangi köyüne gitseniz bu savaştan kalma bir yetimlik hikayesi, bir hüzün bulursunuz.

O büyük mücadele sadece toprakların değil, aynı zamanda inancın ve mukaddes değerlerin de canla başla müdafaa edildiği kutsal bir imtihandı. cepheye giden yiğitlerin geride bıraktığı aileler, dualarla ve sabırla ayakta kalarak bu milletin asıl mayasını oluşturdu. Rabbim o zor günlerde vatanı ve namusu için can veren tüm şühedadan razı olsun, bizlere de onların mirasına sahip çıkacak şuuru nasip etsin.

Tarih derslerinde o kadar cepheyi, anlaşmayı ve haritayı ezberleyeceğim diye uykusuz kalmaktan benim de şahsi olarak harbi umumi dönemim başlamış oldu. Sınavda hangi cephede kim galip geldi diye düşünürken kendi gençliğimi o sıralarda feda ettim sanırım. Neyse ki o kadar mücadelenin sonunda en azından dersi geçmeyi başardım.

Dedelerimizin o yıllarda çektiği çilenin, ödediği bedelin haddi hesabı yokken biz bugün hala marketteki kuyruktan, toplu taşımanın kalabalığından ve hayat pahalılığından sızlanıp duruyoruz. Onlar cephede aç susuz vatan savunurken bizim şu ufacık dünyevi zorluklara bile tahammülümüzün kalmamış olması gerçekten çok can sıkıcı. Keşke biraz olsun o dönemin sabrından ve mücadele ruhundan payımızı alabilseydik.