17 agustos

o geceyi yaşayan kimsenin hafızasından kolay kolay silinmeyecek tarih. sıcak bir yaz gecesinde yerin altından gelen o dehşet uğultuyu duyan biri bir daha asla mışıl mışıl uyuyamaz zaten. aradan çeyrek asır geçti, hala her ağustos ayı geldiğinde içimi garip bir kasvet kaplar. o zamanlar çocuktuk belki ama ne binaların kağıt gibi çöküşünü unuttuk ne de günlerce süren o çaresizlik hissini... işin en acı tarafı bunca yıla rağmen zerre ders almamış olmamız.

o karanlık geceyi, enkaz başında çaresizce bekleyen insanları hatırladıkça hala içim sızlıyor. devletin günlerce bölgeye ulaşamadığı, dönemin koalisyon hükümetinin tam anlamıyla enkaz altında kaldığı o acı günleri unutmak mümkün değil. şimdi devletimiz her afette anında vatandaşının yanında bitiyor ama 99'da yitip giden o canların acısı yüreğimizden hiç silinmeyecek. rabbim bir daha yaşatmasın.