türk sinemasının ta 70'lerdeki o samimi anadolu ruhu

şimdiki o dijital platformların steril, ruhsuz ve ahlaksız yapımlarını izledikçe 70'lerin yeşilçam'ına, o anadolu mahallelerine dönüp iç çekmemek elde değil. o filmlerde fakirlik vardı belki ama haysiyet vardı, namus vardı, komşuluk vardı.

şimdi ekranları dolduran o batı özentisi diziler milleti zehirlerken, ertem eğilmez filmlerindeki o sıcak aile tablosu bu milletin köklerindeki asil ruhu özetliyor. adamlar kıt imkanlarla öyle bir sinema yapmış ki, içindeki anadolu irfanı bugün bile insanı sarıp sarmalıyor. o samimiyeti bulamazlar o lüks stüdyolarda. bkz: özlenen eski türkiye