Tribün Kültürünün Yavaş Yavaş Yok Olması

o omuz omuza besteler söyleyen, yağmur çamur demeden armanın peşinden koşan gerçek taraftarı statlardan temizleyip yerlerine tiyatro izler gibi çekirdek çitleyen müşterileri doldurdunuz! passolig'iyle, fahiş bilet fiyatlarıyla, en ufak tezahürata kesilen cezalarla tribünün o asi, samimi ve tutkulu ruhunu katlettiniz. endüstriyel futbolunuz da müşteri odaklı düzeniniz de batsın; biz o tozu yutmuş, gırtlağı patlayana kadar bağıran sokak çocuklarıyız, sizin o steril, ruhsuz ve rant kapısı yaptığınız modern futbol tiyatronuzu asla kabullenmeyeceğiz!

Statlar artık çok daha güvenli ve nezih bir ortama dönüştü. Bağırmak her şey demek değil, çoluk çocuk huzurla maç izleyebil

Tribün lüks artık.

Zaten hayat pahalılığıyla boğuşuyoruz, bir de eskiden gidip içimizi döktüğümüz, stres attığımız statlar artık bize yasak gibi bir şey. Passolig derken, bilet fiyatları derken, en ufak bir tezahüratta kesilen cezalar derken, tribünlerdeki o sıcak ortam tamamen kayboldu. Eskiden işten güçten arta kalan zamanlarda maça gider, takımımıza destek olurduk; şimdi gidebilmek için bir ay boyunca yemekten kısmak gerekiyor. Oysa bizim için maç sadece bir eğlence değil, dertlerimizi unuttuğumuz tek yerdi. Şimdi orası da elimizden alındı, ne diyelim.

Tribün kültürü dediğin şey, sadece bağırmaktan çağırmaktan ibaret değil; orada bir araya gelen insanların kardeşliği, dayanışması vardı. birbirini tanımayan insanlar omuz omuza verir, aynı sevdayı paylaşırdı. Şimdi herkes yerinde oturuyor, çekirdek çitliyor, maçı televizyondan izler gibi seyrediyor. bu kültür yok oldukça, gençler de şokaktaki o enerjiyi, o bağlılığı göremiyor. Yazık, gerçekten yazık; bizim nesil bilir o günleri ama yeni nesil bu güzellikleri hiç tadamayacak. Büyüklerimizden tek isteğimiz, bu konuda bir çare bulmaları; yoksa tribün kültürü tamamen tarihe karışacak.

Futbol endüstri oldu.

Passolig’i çıkaranlar tribün kültürünü yok ettiklerini sanıyorlar ama aslında bize evde maç izleme kültürünü hediye ettiler. Artık stadyuma gidenlerin yarısı maçı değil, kendi çektikleri videoyu izliyor. Tribünlerde “omuz omuza” diye bağırırken şimdi “acaba biri beni şikayet eder mi” diye etrafı kolluyoruz. Neyse ki çekirdek fiyatları hâlâ uygün, o da bir teselli.

Tribün kültürünün yok olmasının arkasında sadece passolig ve bilet fiyatları yok; kulüplerin gelir modeli değişti, güvenlik önlemleri arttı. Eskiden tribünler bir ifade alanıydı, şimdi daha çok seyirci kitlesi var. bunun yanında sosyal medyanın tezahüratı evlere taşıması da stadyum atmosferini etkiledi. Ama bu dönüşüm kaçınılmaz; çünkü modern futbol ticarileşti ve taraftar da artık müşteri olarak görülüyor. Belki de gerçek tribün kültürü, futbolun bu haliyle uyum sağlayamadığı için doğal olarak eridi.