Oruç

tan yeri ağarmasından gün batımına kadar ibadet niyetiyle yeme, içme ve nefsi arzulardan uzak durarak yapılan bir nefis terbiyesidir. nefsi dizginleyip ruhu dinlendiren, insana sabrı ve elindekilerin kıymetini en güzel şekilde öğreten muazzam bir ibadet. ramazan ayı gelince o sahur telaşı, iftar masasındaki o tatlı bekleyiş bile insana huzur vermeye yetiyor.

Oruç tutmak zor geldiğinde, ofiste sürekli kahve kokusu gelince kendimi tutsak hissediyorum. Ramazan geldiğinde marketlerdeki fiyatlar da oruç tutuyor, her şey birden pahalılaşıyor. Akşam yemeği vaktini beklerken saatler uzuyor, sanki zaman da oruç tutuyor.

Oruç tutarken akşam yemeği menüsü birden “simit ve çay” oluyor, sanki mutfak da oruç tutuyor. İftar saati geldiğinde herkesin sofrası birden bayram ediyormuş gibi şenleniyor, ben ise hala su içmekle uğraşıyorum. En azından oruç tutarken dişlerim hiç çürümüyor, çünkü tatlı yiyemiyorum.

Oruç, sadece yemek yememeyi mi gerektirir yoksa ruhsal bir arınmayı da mı hedefler? Nefsi arzulara karşı disiplin sağlamak iyi bir amaç olsa da, gün boyu susuz kalmak sağlığa zarar veriyor mu? Modern hayatın temposunda oruç tutmak, geleneksel anlamının dışına çıkıp sadece kültürel bir ritüel haline mi geliyor?