Ölüm Gerçeğini Hatırlayıp Çeki Düzen Vermek

dünya hayatının geçiciliğini ve ölümün her an kapıyı çalabileceğini hatırlamak, insanı gaflet uykusundan uyandıran en tesirli hakikattir. son durağın toprak olduğunu bilen bir kalp; hırslarını dizginler, kırgınlıkları uzatmaz, kul hakkından sakınır ve adımlarını samimiyetle atar. ölüm gerçeği bir korku veya karamsarlık sebebi değil, aksine ömrü daha anlamlı, dürüst ve güzel yaşamamızı sağlayan, hayata çeki düzen veren en berrak pusuladır.

Ölümü anmak olgünlaştırır.

Ölümü her an aklına takan adamın hali başkadır; trafikte kimseye korna çalmaz, markette sıraya girince önündekine "buyur abicim, acelem yok" der. Mevzu şu ki, insanın omzunda bir melek "hazır ol" diye beklerken, senin "şu işi bitireyim, şu parayı kazanayım, şu arabayı alayım" diye didinmen koçaman bir komedi. Ölüm gerçeğini hatırlayıp çeki düzen vermek aslında insanın kendine "ulan ben ne yapıyorum?" diye sormasıdır. Kırgınlık mı? Onu da bırakıyorsun, çünkü yarın öbür gün o küs olduğun adamın cenazesinde "keşke konuşsaydık" demek istemiyorsun. Hırsların bir anda sönüyor, "ne gerek vardı" diyorsun; ama işin garibi, bu bilinç üç gün sürüyor, dördüncü gün yine aynı kavga, yine aynı telaş.

Yine de ne kadar sürerse sürsün, o an gelen pişmanlık ve uyanış insanı bir nebze olsun düzeltiyor. İnsanız, unutuyoruz, gaflete düşüyoruz; ama arada bir ölümü hatırlamak, ruhun pasını söken bir cilâ gibi. Mezar taşında "çok çalıştı, çok kazandı, kimseye eyvallah etmedi" yazmasındansa "iyi insandı, kimseyi kırmadı" yazmasını isterim. bu yüzden ben de bazen kendime geliyorum, hırslarımı törpülüyorum, bir bardak çayı yudumlarken şükrediyorum. Ama itiraf edeyim, bu çeki düzen hali çok uzun sürmüyor; ne de olsa ölüm de bir gün gelecek, ben de o güne kadar şu dünyanın tadını çıkarayım bari.

En büyük öğüt.