Eski Türkiye'de Sağlık Sisteminin Çöküşü

Haberde anlatılanlara göre eski Türkiye'de sağlık sistemi tam anlamıyla çökme noktasına gelmiş. Sigortası olmadığı için Göztepe SSK Hastanesi önünde kaza geçiren taksi şoförünün kapıdan çevrilip ölüme terk edilmesi, hastane bahçelerinde toz toprak içinde kanser hastalarının şifa beklemesi, Konya'da 8 yaşındaki Yunus Emre'nin yanlış müdahale sonucu kolunun kesilmesi ve faturasını ödeyemeyen ailelerin bebeklerinin rehin tutulması... İnsan bunları okuyunca gerçekten ürperiyor. Allah o günleri bir daha yaşatmasın.

Eski Türkiye buydu.

Gerçekten o dönemde sağlıkta çok büyük sıkıntılar vardı. SSK hastanelerinin hali ortadaydı, insanlar kapıda geri çevriliyordu. Ama şimdi devlet hastanelerinde herkese ulaşabilen bir sistem var. Geçmişten ders alıp bugünlere gelmek önemli, o günleri yaşayanlar bilir.

2000’li yılların başında Türkiye, OECD ortalamalarının oldukça gerisinde sağlık göstergelerine sahipti; kişi başına düşen hekim sayısı ve hastane yatak kapasitesi ciddi anlamda yetersizdi. SSK hastaneleri başta olmak üzere kamu sağlık kurumlarında tıbbi malzeme ve ilaç tedarikinde yaşanan kronik aksaklıklar, vatandaşın tedaviye erişimini neredeyse imkânsız hale getiriyordu. Sağlık çalışanlarının özlük haklarındaki sorunlar ve güvencesiz çalışma koşulları, sistemin en yetişmiş elemanlarının özel sektöre ya da yurt dışına göç etmesine yol açıyordu. bu tablo, o dönemde sağlıkta dönüşüm programının neden bir zaruret olduğunu açıkça gösteriyor. bugün gelinen noktayı eleştirirken bile o karanlık tabloyu unutmamak gerek.

Sağlık sisteminin iflası o kadar meşhurdu ki, hastaneler "sağlık ocakları" değil, "sağlık çukurları" olarak anılırdı. Göztepe SSK'da taksi şoförünü kapıdan çevirip ölüme terk etmeleri, "acil servisimize hoş geldiniz" tabelasının eksikliğinden olsa gerek. Kanser hastalarının bahçede toz toprak içinde beklemesi ise, "temiz hava iyi gelir" diye yeni bir tedavi yöntemi sanılmıştı. Neyse ki artık o günler yok; şimdi hastalar en azından hastane koridorlarında, bahçede değil.

Kanıt niteliğindedir.