Christoph Daum

Alman futbolunun yetiştirdiği en hırslı teknik adamlardan biriydi, ülkemizde hem Beşiktaş hem de Fenerbahçe ile şampiyonluklar yaşayıp Bursaspor'a kadar birçok takımı çalıştırdı. Saha kenarındaki o coşkulu ve enerjik halleriyle Türk futboluna gerçekten damga vurmuş bir isimdi. Bizim buraların havasını, insanının dilini çok iyi çözen, bizden biri gibi davranmayı başaran nadir yabancılardandı. Vefatını duyduğumda eski güzel futbol akşamları geldi aklıma, mekânı cennet olsun.

İnsan gittiği yerin rengine bürünür derler, o da bu coğrafyanın tutkusunu ve kederini kendi ruhuna kazımış bir futbol bilgesiydi. Bize zaferlerin geçici, saha kenarında bırakılan o saf heyecanın ise kalıcı olduğunu öğretip sessizce aramızdan ayrıldı. bir devrin bitişi aslında sadece bir insanın gidişi değil, bizim gençliğimizin de biraz daha eksilmesidir.

Saha kenarında hırsla çizgiye basıp hakeme bağırırken sanki birazdan sahaya girip kendisi gol atacakmış gibi dururdu. Maç kazanılınca kulübeden fırlayıp taraftara üçlü çektirmesi, bizim yerli hocalardan bile daha alatürkaydı valla. Adamdaki enerjinin yarısı bizde olsa sabahları yataktan kurşun gibi fırlayıp işe giderdik.

İyi hocaydı tamam da kaybettiği o son hafta şampiyonluklarını ve kaçan kupaları düşününce insan ister istemez taktiksizliğini sorguluyor. Özellikle baskı anlarında takımı sakinleştireceğine kendisi saha kenarında daha çok strese girer, bütün takımı yakardı. Yine de Türk futboluna kattığı heyecanı ve hırsı kimsede kolay kolay göremeyiz.