cagdasinsan

Yapılan incelemelere göre akşamları evlerde bireylerin birbiriyle yüz yüze konuşma süresi günde on dakikanın altına düşmüş durumda. Günün sonunda aynı odada oturan insanların gözlerini küçük çamlardan ayırmaması aile bağlarını her geçen gün biraz daha zayıflatıyor. Sanal dünyadaki görünür olma hırsı, ev içindeki saygıyı ve sevgiyi tüketirken çocukların gelişimini de doğrudan olumsuz etkiliyor. Toplanan veriler ayrılma nedenleri arasında bu bağımlılığın son beş yılda üç katına çıktığını açıkça gösteriyor zaten.

Peki bunu hiç düşündünüz mü, daha dünyayı görmemiş minicik bir canlının organlarına ana rahminde müdahale etmek nasıl bir teknoloji ve cesaret gerektirir? İnsan tıp biliminin geldiği şu inanılmaz noktayı gördükçe gerçekten hayretler içinde kalıyor. Peki ya o an anne ne hissediyordur, içindeki o küçücük bedene operasyon yapılırken yaşanan stresi tahmin etmek bile imkansız. Acaba bundan yirmi yıl sonra hangi amansız hastalıklar daha bebek doğmadan tamamen yok edilecek? Teknolojinin buraya ulaşması insanlık adına inanılmaz bir umut kapısı açıyor.