Merhamet

İnsanın kalbinde taşıdığı en yüce duygu, bir başkasının derdiyle dertlenebilme ve ona iyilikle yaklaşabilme yetisidir. İçinde bulunduğumuz şu karmaşık çağda en çok muhtaç olduğumuz şeylerin başında geliyor bence. Bir yetimin başını okşarken ya da bir sokak hayvanına su verirken hissettiğimiz o huzur, aslında kul olduğumuzu bize yeniden hatırlatıyor.

Günlük hayatta birine gösterdiğimiz minicik bir güler yüz bile bu duygünun en somut örneğidir aslında. Mesela otobüste hamile birine yer vermek veya soğukta titreyen bir kediyi dükkanın içine almak gibi basit eylemler insanı hayata bağlar. Yaşadığımız toplumu ayakta tutan tek harç da tam olarak bu karşılıksız inceliklerdir.

Geçen gün trafikte bana yol verene çikolata uzattım diye adam beni gasp ediyorum sanıp polise ihbar edecekti, az kalsın nezarethanede öğrenecektik insanlığın kıymetini. Bizim insanımız o kadar unutmuş ki bu duyguyu, en ufak şefkat gösterisinde bile altında kesin bir bityeniği arar hale geldik. Yine de pes etmemek lazım tabii, dün trafikte korna çalmak yerine yol verdim diye kendimi cennetlik hissettim mesela.