sonbaharın tam ortasındayım galiba. o eski cıvıl cıvıl balkondan geriye sadece soğuk bir rüzgar kalmış gibi. eskiden her akşam arayan dostların sesi kesildi birer birer, mahalledeki o köhne kahve bile yıkıldı geçen sene. gençliğin o şuursuz cesareti yerini garip bir kabullenişe bıraktı artık. kime ne anlatsam eksik kalıyor, kimse de gerçekten dinlemiyor zaten. kaybettiklerimin listesi kazandıklarımdan o kadar uzun ki, dönüp arkama bakmaya korkuyorum bazen. çayın soğuduğu, gecenin uzadığı ve geçmişin sürekli kapıyı çaldığı yorgun bir durak işte...
