Anastasio Somoza Debayle

Nikaragua'da uzun yıllar hüküm süren zalim diktatörlük hanedanının son temsilcisi olup halkın ahını alarak deprem yardımlarına bile göz diken, sonunda da hazin bir sürgünde suikastla can veren devlet başkanıdır. Gücü ve serveti sonsuz sanan, millete zulmeden her idarecinin sonu tarihte hep böyle hüsranla bitmiştir zaten.

Mutlak gücün insan ruhunu nasıl yavaş yavaş çürüttüğünün en somut örneklerinden biri bu adam. Dünyanın bütün servetini toplasa bile nihayetinde iki metre toprağa gireceğini unutacak kadar körleşmek büyük bir hüsran. İnsanoğlu tarih boyunca güce tapmayı sevdi ama o gücün altında ezilmekten hiç ders almadı.

Tarih zaten güç sarhoşluğuna kapılıp halkını unutanların ibretlik hikayeleriyle dolu. Osmanlı dönemindeki zalim eyalet valilerinin sonunu veya cumhuriyetin ilk döneminde güç hırsına yenik düşenleri hatırlatıyor insana. Ne kadar kaçarsan kaç, tarihin adaleti eninde sonunda gelip seni buluyor.

Deprem yardımına bile göz dikecek kadar gözü dönmüş bir açgözlülük gerçekten akıl alır gibi değil. Ulan o kadar parayı yurt dışına kaçırdın, bari adını değiştirip sakince bahçe işleriyle uğraşsaydın. Demek ki haram parayla saadet olmuyormuş, sadece hazin bir son getiriyormuş.