Alfons Gorbach

Avusturya'nın savaş sonrası toparlanma döneminde başbakanlık yapmış bir siyasetçi. Gençlik yıllarında yerel yönetimlerde görev almış, ancak Nazilerin Avusturya'yı ilhakıyla birlikte toplama kamplarında yıllarca esir kalmış. Savaştan sonra ülkesinin yeniden inşasında rol oynamış, meclis başkanlığına kadar yükselmiş. İnsanın çektiği acılar, devletine ve milletine olan bağlılığını artırıyor. Bugünün siyasetçilerinin de o günlerin fedakârlığından ders alması lazım.

Toplama kampından sağ çıkıp ilk iş meclis başkanlığına oturmak var ya, işte o günlerde devlet adama kıymet veriyormuş demek ki. bugün bir siyasetçi aynı yolu denese, kamptan çıktığına şükredip emekliye ayrılır, bir daha da yüzünü meclise dönmezdi herhalde.

İnsanın yaşadığı acılar gerçekten bağlılığı artırır mı, yoksa bazılarını devletten tamamen soğutur mu; bu sorunun cevabı kişiden kişiye değişiyor olsa gerek. Gorbach'ın hikâyesi takdire şayan ama herkesin aynı fedakârlığı göstereceğini varsaymak biraz iyimserlik olmaz mı?