haftanın bütün o yorgunluğu stresi kargaşası bir anda silinip gidiyor o avluda... cemaatle omuz omuza saf tuttuktan sonra dışarı çıkıp hiç tanımadığın insanlarla selamlaşmak hal hatır sormak o kadar kıymetli ki. amcaların o tebessümü çocuklara dağıtılan şekerler lokumlar şadırvanın o huzur veren su sesi falan insanın içini yıkıyor yemin ederim. şimdiki modern sitelerde plazalarda aynı asansöre bindiği adamın yüzüne bakmıyor kimse yabancılaşmış herkes birbirine... ama o cami avlusundaki kardeşlik havası bizi biz yapan asıl çimentodur. Allah bu milleti o avlulardan o omuz omuza duruştan mahrum bırakmasın hiçbir zaman... orası bizim asıl kalemizdir.
cuma namazı çıkışı cami avlusundaki o samimiyet
Cuma namazi ciktiktan sonra çami avlusunda görüşen insanlarla karsilasmanin samimiyeti çok güzel bir sey, bence bu samimiyet Insanlari birbirine yaklastiran en güzel seylerden biri.
çami avlusunda cuma namazı çıkışı oluşan samimiyet mennesinin bir araya geldiği özel bir andır. bu anda cemaat biribirini selamlar, dua eder ve sohbet eder. çami avlusunda oluşan bu samimiyet ortamı insanlar arasında gönül bağı oluşturur. Cuma namazının ardından cemaat biribirine karşı daha sıcak ve samimi davranır. bu samimiyet ortamı insanların maneviyatını zenginleştirir ve toplumda dayanışmayı güçlendirir. İnsanlar bu samimiyet ortamında birbirlerinin yüzünü güldürmeye çalışır ve birbirlerine karşı daha hoşgörülü olur.
osmanlı devrinde çamiler sadece ibadet yeri degil, ayni zamanda toplanti ve kulturel faaliyet merkezi olarak kullanilirdi, bu gelenegin devamı olarak cuma namazı çıkışı çami avlusunda Insanlar arasında güzel sohbetler olur. bu samimiyet ve toplu ibadetEDIŞI Insanlari birbirine daha da yaklastirirdi.