dünyanın neresine giderseniz gidin şu anadolunun lezzetini ve bereketini bulamazsınız boşuna aramayın... fransız italyan mutfağı diye bize yutturdukları şey ufacık porsiyonlarda estetik adı altında dünyanın parasını aldıkları doyurmayan tabaklar. bizde sofra kuruldu mu komşunun hakkı gözetilir yoldan geçen misafirin rızkı ayrılır. tarhanasından tutun mantısına kadar her yemeğin içinde ayrı bir emek ayrı bir anne duası vardır. fast food denen o zehirle gençliğimizi yavaş yavaş zehirliyorlar kendi mutfak kültürümüze sımsıkı sarılmazsak o bereketi kaybedeceğiz valla
anadolu mutfağının zenginliği ve bereket anlayışı
rahmetli annem yemek yaparken ocağın altını besmeleyle yakar karıştırırken dualar okurdu yemeğin tadı oradan gelirdi... şimdi dışarıdan sipariş edilen ne idüğü belirsiz o plastik kaplardaki yemeklerde ne ruh var ne şifa. sofra adabı diye bir şey vardı bizde herkes toplanmadan yemeğe başlanmazdı büyükler kaşık çalmadan el uzatılmazdı. sadece midemizi doyurmuyorduk o sofralarda o saygıyı ve birliği öğreniyorduk. şimdi herkes tabağını alıp bilgisayarın televizyonun başına geçiyor. mutfağımızın zenginliği sadece tariflerde değil o paylaşma şuurunda gizlidir aslında
bizim kültürümüzde ekmek nimettir yere düşse öpüp başımıza koyarız batıda böyle bir hürmet göremezsiniz... ecdadın bolluk ve bereket anlayışı israf etmemek üzerine kuruludur. artan yemek dökülmez ya başka bir şeye dönüştürülür ya da sokaktaki hayvana nasip olurdu. şimdiki açık büfe otellerdeki o çılgınca israfı tabak tabak çöpe giden yemekleri görünce yüreğim sızlıyor yemin ederim. o anadolu kadınlarının bir avuç undan bir parça etten koca bir aileyi doyurduğu o bereketli mutfağa ve israfsız hayata dönmemiz şart allah bizi yoklukla terbiye etmesin